31 Δεκ 2017

Αποτελέσματα Χριστουγεννιάτικου Διαγωνισμού Γραφής

Ήρθε η ώρα των αποτελεσμάτων του μίνι Χριστουγεννιάτικου Διαγωνισμού Γραφής!! Αρκετοί μας τιμήσατε με την συμμετοχή σας παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχε αρκετός χρόνος για τη δήλωση των συμμετοχών. Παρόλα αυτά, λάβαμε αρκετές εξαιρετικές συμμετοχές με μικρές χριστουγεννιάτικες ιστορίες στις οποίες καταφέρατε να χωρέσετε σημαντικά μηνύματα.

Οι 3 μας κριτές Σμαραγδή Μητροπούλου, Έλενα Χούσνη και Μαρία Προδρόμου ανέλαβαν το έργο να κρίνουν τις ιστορίες και να επιλέξουν τις 3 καλύτερες κατά την άποψή τους οι οποίες θα κερδίσουν τα βιβλία ενώ το κείμενο με την υψηλότερη βαθμολογία θα κάνει ποδαρικό στο blog μας αφού θα δημοσιευτεί την Πρωτοχρονιά. Στη συνέχεια θα αναρτηθούν και τα υπόλοιπα κείμενα βέβαια άσχετα με τη θέση που κατέλαβαν αφού πάντα ο πρωτεύον σκοπός μας είναι να παρουσιάζουμε πάντα τις δημιουργίες όλων!!

Ιδού λοιπόν οι νικητές μας....

29 Δεκ 2017

Hidden Figures (2016, ελληνιστί «Αφανείς Ηρωίδες»)

Βαθμολογία 4 / 5

Απευθύνομαι στον ανδρικό πληθυσμό του blog…έχετε και εσείς το πρόβλημα οι κοπέλες σας να θέλουν να δείτε δραματικές ταινίες με βαθυστόχαστα ερωτήματα και τραγικές ερωτικές ιστορίες ενώ εσείς θέλετε να δείτε κάτι πιο ανάλαφρο απλά για να περάσει ευχάριστα η ώρα; Ε, λοιπόν η ταινία Hidden Figures μπορεί να σας δώσει μια προσωρινή λύση.
Η τανία είναι μια βιογραφική δραματική ταινία που διαδραματίζεται τη δεκαετία του 1960 στις Η.Π.Α. όπου δειλά δειλά είχε αρχίσει να πέφτει και το τελευταίο ρατσιστικό, σεξιστικό τείχος...αυτό που υποβάθμιζε σε εξευτελιστικό βαθμό μερικές φορές τις αφροαμερικάνες. Διηγείται την συγκινητική ιστορία τριών εξαιρετικών γυναικών, της Ντόροθι Βον (Octavia Spencer – μαζί με τη Viola Davies, η καλύτερη αφρο ηθοποιός της γενιά της κατά την ταπεινή μου γνώμη), Κάθριν Τζόνσον (Taraji Henson) και Μέρι Τζάκσον (Janelle Monae) οι οποίες εργάζονταν στη ΝΑΣΑ, ήταν λαμπρά μυαλά η κάθε μία στον τομέα της  και με το πείσμα τους, την επιμονή τους και το τσαγανό κατάφεραν να συνεισφέρουν αποφασιστικά σε ένα ιδιαίτερα σημαντικό ιστορικό γεγονός, την εκτόξευση του αστροναύτη Τζον Γκλεν σε τροχιά γύρω από τη γη. Για να πετύχουν κάτι τόσο σημαντικό έπρεπε να αντιμετωπίσουν την περιφρόνηση των λευκών συναδέρφων τους, τα στερεότυπα αιώνων και όλα αυτά έχοντας μόνο το μυαλό τους ως όπλο.

28 Δεκ 2017

Top Billboard Albums 2017

Μετά τις ταινίες ήρθε η ώρα να δούμε και τα best selling albums της χρονιάς. Η αλήθεια είναι ότι πολλά από τα albums είναι σχετικά άγνωστα στην Ελλάδα αλλά ποτέ δεν είναι αργά να τα μάθουμε πριν φύγει το 2017.

Ας δούμε λοιπόν, τα 10 κορυφαία σε πωλήσεις albums της χρονιάς όπως τα κατατάσσει το BillBoard.

25 Δεκ 2017

Box Office 2017 - Οι ταινίες με τις μεγαλύτερες εισπράξεις

Σε λίγες ημέρες φεύγει το 2017 που τουλάχιστον κινηματογραφικά δεν είχε να μας παρουσιάσει κάτι εντυπωσιακό εισπρακτικά. Ξεχάστε τις εισπράξεις άλλων ετών κοντά στο δις. Χαρακτηριστικό είναι ότι η πιο επιτυχημένη ταινία του 2017 μετά βίας έφτασε στο μισό δις δολάρια εισπράξεις.
Ας δούμε αναλυτικά το TOP 10 του 2017 (σε δολ.) που έχει μερικές ημέρες μπροστά του ακόμα αλλά μόνο μία ταινία της δεκάδας μπορεί να αλλάξει θέση και να ανέβει ψηλότερα. Στη λίστα συναντάμε αρκετές ταινίες με υπερήρωες όπως συμβαίνει συχνά τα τελευταία χρόνια, μία franchise ταινία κινουμένων σχεδίων, τις τελευταίες δημιουργίες δύο υπερεπιτυχημένων franchise ταινιών, ένα θρίλερ που προκάλεσε πάταγο και μια επανακυκλοφορία κλασικής ταινίας της Disney.

22 Δεκ 2017

Ο Βάρβαρος σκέφτεται...



Ανάμεσα στο χρονικό διάστημα όπου οι ωκεανοί παρανομίας (και ποτάμια φιλοχρήματων ανεύθυνων) κατάπιαν την Ελλάδα και των ανερχόμενων γιών του επίτιμου, υπήρχε μια εποχή που κανείς δε μπορούσε να φανταστεί. Κρίση απλώθηκε στα λαμπερά βασίλεια της Ευρώπης σαν πληγή των Φαραώ.

Τότε ήρθε ο Ράγκαρντσον  (γνωστός και σαν Μήτσος) από τον βορρά – μαύρα μαλλιά, βλοσυρό βλέμμα, με μπύρα στο χέρι και το σπαθί στην πλάτη, έτοιμος να χλευάσει τους πάντες και να μελαγχολήσει για την μοίρα του. Μοναδικός του στόχος να πατήσει τα έδρανα της Βουλής κάτω από τα σανδάλια του.

20 Δεκ 2017

"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου

Ένα Γράμμα



Ο παγωμένος αέρας παρέσυρε ως την πόρτα σου ένα κομμάτι χαρτί ζαρωμένο, γεμάτο μ’ εκείνες τις λέξεις που ποτέ δεν διάβασες… ούτε ένιωσες. Ήρθε πολλές φορές η αγάπη μου να σου χτυπήσει το παραθύρι! Απόκριση καμιά! Κι εγώ… σφάλισα την ψυχή, μάζεψα τα κομμάτια και προχώρησα. Αν έμεινε ακόμα κάτι, είναι η ανάμνηση ενός ονείρου που πήγα ν’ αγγίξω, μα τελικά δεν το είχα ποτέ.

19 Δεκ 2017

"Σκέψεων Μυστικά" από τη Σοφία Κραββαρίτη


Και ήταν που ήθελα να προλάβω να σου πω αντίο...
Ήταν που οι σκέψεις μου κρεμάστηκαν στο αόρατο σκοινί της λησμονιάς σου...
Ήταν που η μιλιά μου δεν βρήκε ακροατή και σώπασε...
Ήταν μια νυχτιά που το φεγγάρι ντράπηκε τον πόνο μου και έσβησε...
Και μια καρδιά-αράχνη ύφαινε τον ιστό της και περίμενε...

17 Δεκ 2017

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Μοχθηρή

Η Ανείπωτη Ιστορία της Μοχθηρής Μάγισσας της Δύσης 



Με λένε Ελφάμπα Φορμπίεν και αυτήν είναι η  αρχή της ιστορίας μου. Ζω στην μαγική χώρα του Όζ και με αποκαλούν « Η Μοχθηρή Μάγισσα της Δύσης.» Ολόκληρο το Όζ με μισεί επειδή τολμάω να λέω τα πράγματα που κανένας δεν θέλει να ακούσει , επειδή κάνω πράγματα που κανείς δεν θέλει να κάνει και επειδή όσο και να θέλουν δεν μπορούν να με δαμάσουν. Όλοι νομίζετε πως ξέρετε την ιστορία μου αλλά κανένας δεν ξέρει τι έγινε αληθινά. Αρχικά πρέπει να ξεκινήσω την ιστορία μου από την εποχή που γεννήθηκα, έτσι θα μπορέσω να σας εξηγήσω γιατί έχω πράσινο δέρμα και γιατί με αποκαλούν έτσι.
Η μητέρα μου, αν μπορώ να την αποκαλώ έτσι δεν ήταν πιστή. Είχε μια μάλλον αρκετά ελεύθερη και απρόσεχτη σεξουαλική ζωή όσο και να την αγαπούσε ο πατέρας μου , ο Φρέξσπαρ. Μια ημέρα λοιπόν που είχε βγει και έπινε στο μπαρ ενός μαγικού πλάσματος, ενός Ανθρώπου Τράγου συναντήθηκε με έναν περίεργο άντρα, έναν άντρα που δεν είχε ξαναδεί. Ο άντρας της έδωσε να πιει ένα πράσινο ποτό, ένα ποτό το οποίο την έκανε να νιώθει σαν να πετούσε στα σύννεφα, να νιώθει χαρούμενη, απαλή και ελεύθερη. Ο άντρας την βίασε εκείνο το βράδυ και η μητέρα μου τον αναζητούσε συνέχεια. Ο άντρας της έδινε συνέχεια όταν την έβρισκε αυτό το ποτό και συνέχεια την έκανε δική του. Τελικά, η μητέρα μου δεν μπόρεσε να προφυλαχθεί και έμεινε έγκυος σε εμένα. Δεν μπόρεσε ποτέ να με δεχθεί σαν δικό της παιδί , ούτε καν ο πατέρας μου δεν με αγαπούσε. Γεννήθηκα πράσινη από ζήλια, ζήλια που δεν είχα την αγάπη μιας οικογένειας. Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου τα πέρασα προσπαθώντας να κερδίσω την αγάπη τους. Δεν κατάφερνα όμως τίποτα.

16 Δεκ 2017

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη



Νομίζω ότι την ξεπέρασα... 



Δε θυμάμαι πλέον τι χρώμα είχαν τα αμυγδαλωτά ματιά της…
Ούτε την υφή των σπαστών κόκκινων μαλλιών της…
Ο ψίθυρός της στο αυτί μου δεν κάνει την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά και η γνώμη της δεν είναι για μένα διαταγή…
Δε θα ξαναζητήσω την αναστάτωση των υπέροχων χαδιών της... Ή την οδύνη των δακρύων της …
Οι τρομερές στιγμές των καυγάδων μας, δεν θα κάνουν τα στήθη μου να ουρλιάζουν σπαρακτικά… 
Ούτε θα ζήσω την κόφτη ανάσα της στον λαιμό μου όταν με αγκαλιάζει. Δεν έχω ανάγκη να ακούσω την φωνή της να μου λέει ότι όλα θα πάνε καλά…

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

"Η μάχη θα έρθει από ψηλά και το βασίλειο θα καταστραφεί" έλεγε η προφητεία, κάτι που μπορούσε να επιβεβαιώσει και ο μάντης, ο βασιλιάς όμως δεν τον άκουγε.
"Τι ανοησίες είναι αυτές;" τον απόπαιρνε, "μήπως θα μας επιτεθούν τα πουλιά;"
"Όχι βασιλιά μου" του απαντούσε ανήσυχος, "θα είναι κάτι ξένο. Δε θα το βλέπουμε καν, αλλά η απειλή θα είναι παντού γύρω μας. Σε ικετεύω να εγκαταλείψουμε το βασίλειο. Θ" αφανιστούμε όλοι αν δε με ακούσεις".
"Μάντη, μου φαίνεται πως γερνάς και ξεμωραίνεις. Κοίτα μόνο μην αρχίσεις και διαδίδεις πουθενά αλλού αυτές τις σαχλαμάρες, γιατί δε θα σεβαστώ τα χρόνια σου και θα σε χώσω στο πιο σκοτεινό μπουντρούμι" του ανταπάντησε ο βασιλιάς εξοργισμένος.
Ο μάντης έφυγε με το κεφάλι σκυφτό, απογοητευμένος από την άρνηση του βασιλιά. Μόνη του ελπίδα πια, ήταν ο μάγος. Αυτός ίσως τον άκουγε. Έπρεπε να τον ακούσει. Αποφάσισε να τον βρει και να του μιλήσει. Έφτασε στο σπίτι του καταβεβλημένος και χτύπησε την πόρτα.
"Τι συμβαίνει μάντη; Γιατί είσαι σε αυτά τα χάλια;" ρώτησε ανήσυχος ο μάγος όταν άνοιξε την πόρτα και είδε το αυλακωμένο από ρυτίδες πρόσωπο του γέροντα, μουσκεμένο από τα δάκρυα.
"Πρέπει να μ' ακούσεις" του είπε ο μάντης με φωνή που μόλις έβγαινε, κάποιος πρέπει να με πιστέψει".
"Πέρασε μέσα".

14 Δεκ 2017

"Αποτυπώματα Ψυχής" από τη Μαίρη Τσίλη

Έκπτωτος Έρωτας

Μονάκριβη Σοφία μου, πλήρωσα το τίμημα για την πραγματική σου υπόσταση στην ζωή μου, με κάθε ρανίδα της ψυχής μου. Ήρθες κοντά μου σαν φαντασία που έμοιαζε τόσο σαν αλήθεια και ύστερα έγινες η όμορφη αλήθεια μου που ξεπερνούσε την πιο θεαματική μου φαντασία. Άραγε θυμάσαι την πρώτη μας φορά; Ή μάλλον για να το πω με περισσότερη ακρίβεια, τις δύο πρώτες μας φορές; Εγώ τις θυμάμαι ακόμα κι ας έχω φύγει τώρα. Η μία ήταν όταν κάναμε έρωτα κάπου στα κρυφά, σε ένα άλλο κομμάτι της ζωής μας και η άλλη όταν ήπιαμε καφέ σε μια πλατεία έτσι τυχαία μέσα στο πλήθος. Πόθος, ηδονή, έρωτας, ανάγκη, φιλί, άγγιγμα, χάδι, μάτια, ζωή, μια μπάντα με ροκ μουσική, δύο διαφορετικά ρεφρέν σε λάθος μουσική. 

13 Δεκ 2017

"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου

Στης Νύχτας την Ομίχλη



Η νυχτερινή ομίχλη είχε καλύψει το μικρό νησί. Το κρύο είχε κλείσει τους λιγοστούς κατοίκους στα σπίτια τους.  Κάτω στο λιμάνι, είχαν απομείνει τα καΐκια ολομόναχα, σαν παραπονεμένα. Μέχρι να φτιάξει ο καιρός κανείς δεν διακινδύνευε να βγει στα ανοιχτά για ψάρεμα.
Στον καφενέ του λιμανιού, ο καπεταν-Θεοδόσης κάθισε αναπαυτικά δίπλα στην ξυλόσομπα και ρούφηξε μια γερή γουλιά κρασί για να ζεστάνει τα σωθικά του. 
«Ψυχή δεν πάτησε κι απόψε! Το κρύο βλέπεις… ο αέρας…», είπε ο καφετζής.
Ο καπεταν-Θεοδόσης γέλασε δυνατά.
«Τι να πούμε δα κι εμείς  που σκίζαμε τους ωκεανούς κι ούτε αέρηδες σκιαζόμασταν ούτε τίποτα; Τούτοι δω… οι νιοι… τι σόι θαλασσινοί είναι… δεν ξέρω… μάλλον για ψάρια του γλυκού νερού μου μοιάζουν!»  

12 Δεκ 2017

"Σκέψεων Μυστικά" από τη Σοφία Κραββαρίτη


Κι ύστερα ήρθε ο άνεμος...
Σκληρός, σαρωτικός... Παρέσυρε τα πάντα. 
Ακόμα και την άδεια μου ψυχή...
 Έμεινα πίσω μόνη ... 
Ανίκανη να νιώσω, ανήμπορη να κάνω κάτι... 
 Έμεινα να κοιτάζω την καμμένη γη... 
Διψούσε αυτή, διψούσα κι εγώ... 
Μόνο το αίμα της λαβωμένης μου καρδιάς υπήρχε και ποιον άραγε θα ξεδιψούσε; 
 Έπρεπε να φύγω από εδώ... 
Ποιος μαύρης χάρτης θα με οδηγούσε και ποια θλιμμένη πυξίδα θα με έστελνε μακριά;

10 Δεκ 2017

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Μέρος 5ο: Η Νεράιδα και ο Νάνος



Ακολουθώ την Θάνατο πέρα από την αίθουσα του δικαστηρίου και φτάνουμε τελικά σε μια τεράστια αίθουσα , ακόμα πιο μεγάλη φτιαγμένη ολόκληρη από ανθρώπινα κρανία και σκελετούς από αλλόκοτα μαγικά πλάσματα.Σφυρίζω για λίγο γεμάτη με θαυμασμό για αυτό το μέρος. Όχι μόνο στο μέγεθος, που είναι τεράστιο, αλλά και στο πόσο όμορφο και καλοφτιαγμένο είναι ! Οι μοναδικοί πυλώνες που το συγκρατούν μοιάζουν είναι τεράστιοι σωροί από κόκκαλα και τρεις σκελετοί στον κάθε πυλώνα κρατάνε με τα χέρια τους την οροφή λες και πρόκειται να τους πλακώσει. Στους τοίχους μπορώ να διακρίνω κρανία μινώταυρων και γοργόνων, τα σκελετωμένα πλέον φτερά μιας Άρπυιας, το δίχως άκρα σώμα  ενός γουέρρατ, τα σπασμένα κόκκαλα ενός γίγαντα . « Αχ, την θυμάμαι πολύ καλά την ημέρα που μάζεψα αυτόν τον Γίγαντα και τα κόκκαλα του. Ήταν η μέρα που ο καλός σου θείος, ο Καπετάν Μπαρτόλομιου Τίτς ανέβηκε στην περίφημη φασολιά μαζί με τον Τζάκ, τον Σφαγέα Γιγάντων. Υπολογίζω ξέρεις την ιστορία.» με κοιτάζει ο Θάνατος και σχολιάζει βλέποντας με να παρατηρώ εδώ και ώρα τα τεράστια μα θρυμματισμένα κόκκαλα του γίγαντα.
« Μόνο όλα όσα μου είπε ο πατέρας μου. Ο Τζάκ μπόρεσε και μάζεψε όσο χρυσό του ήταν απαραίτητο για δέκα ζωές, όμως τελικά έγινε άπληστος. Την τελευταία φορά που ανέβηκε στην φασολιά προσπάθησε να κλέψει την χήνα με τα χρυσά αβγά από τον γίγαντα. Ο γίγαντας τον κυνήγησε για να τον φάει, εξοργισμένος από τον κλέφτη αλλά ο Τζάκ ήταν πιο γρήγορος , με αποτέλεσμα να φτάσει πρώτος στο έδαφος, να κόψει την φασολιά και να σκοτώσει τον γίγαντα μιας που ο καημένος ο γίγαντας έπεσε με φόρα στην γη και έσπασε τα κόκκαλα του. Η σύγκρουση του με το έδαφος είχε σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας γκρεμός αλλά ο Τζάκ έζησε χαρούμενος και ευτυχισμένος για πολλά χρόνια με την οικογένεια του.. Γιατί ρωτάς ;; Δεν ισχύει ;;» την κοιτάζω και ο Θάνατος απαντά « Ποτέ μια ιστορία δεν είναι ακριβώς όπως την περιμένουμε.

9 Δεκ 2017

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Έψαχνα μια χαραμάδα ευτυχίας μέσα στο σκοτάδι της ζωής μου...και είδα τα μάτια σου. 
Αναζητούσα μια πνοή χαράς στον μίζερο κόσμο μας...και βρήκα το χαμόγελό σου.
 Ένα κύμα δροσιάς στην Σαχάρα του κορμιού μου η αναπνοή σου. Ένα χάδι χαράς το άγγιγμά σου στην ψυχή μου. 

8 Δεκ 2017

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη


Τα μάτια της έτσουζαν από το λιγοστό φως του κεριού που περιγελούσε την κουρασμένη όρασή της. Τα έτριψε σφίγγοντας τα χέρια της σε γροθιές και ένα νωχελικό χασμουρητό απλώθηκε σαν διάφανο πέπλο μέσα στο δωμάτιο, καλύπτοντας τον χώρο, δίχως να τον ντύνει όμως σα να ήθελε το ίδιο το μυστήριο να είναι εκτεθειμένο στα μάτια της.
"Εδώ είμαι, δες με... βρες με..." την προκαλούσε μ' ένα σιγανομουρμούρισμα που της γαργαλούσε τις αισθήσεις που είχαν τεθεί όλες σ' επιφυλακή.
"Δες το... βρες το..." προκαλούσε και η ίδια τον εαυτό της κλείνοντας σφιχτά τα μάτια σε μια προσπάθεια να ξεθάψει αναμνήσεις, να λύσει γρίφους, να δει... να βρει...
-Σήκω Κρίστι, ρίξε νερό στο πρόσωπό σου, έτσι μπράβο, τρίψε μαλακά τώρα τους κροτάφους σου- οι άκρες των δαχτύλων της ήδη έκαναν μασάζ στο μυαλό της, έτσι πίστευε τουλάχιστον-γύρνα πίσω και νιώσε... νιώσε... μύρισε- τα αποξηραμένα λουλούδια στο βάζο θαρρείς πως πήραν ζωή και το υπνωτιστικό άρωμά τους κατέκλυσε τον νου της, αιχμαλώτισε τις αισθήσεις της, κυρίεψε τον χώρο και περίμενε... περίμενε...

7 Δεκ 2017

"Αποτυπώματα Ψυχής" από την Μαίρη Τσίλη

Αυτοβιογραφικό Σημείωμα


Να πω δυο λόγια για μένα σε πρώτο ενικό. Ποτέ δεν ήμουν ούτε και θα είμαι άνθρωπος σπουδαίος και ιδανικός. Κάποτε είχα αυτοκαταστροφικές τάσεις. Δεν έχω τώρα πια γιατί είναι ψέμα πως ο σωματικός πόνος μπορεί να νικήσει τον πόνο της ψυχής. Παραμένω από άμυνα επικίνδυνα άνθρωπος ρομαντικός και ευαίσθητος με συνείδηση. Κάπως έτσι παλεύω τον ίδιο μου τον εαυτό όταν γίνεται ευάλωτος σε χτυπήματα κάτω από την ζώνη μα και κατά πρόσωπο. Έγινα μοναχικοπαθής όταν έπρεπε να κάνω φίλη μου την μοναξιά χωρίς να δώσω δικαίωμα σε κανένα. Προ πάντων στους εσαεί χαρούμενους και στους γεμάτους από επιτυχία ζωής.

Loving Vincent (2017, ελληνιστί "Με αγάπη Vincent")



Βαθμολογία 4,5 / 5

Η αλήθεια είναι ότι πήγαμε να παρακολουθήσουμε τη συγκεκριμένη ταινία με κάποια διστακτικότητα και μάλιστα ήμασταν αναποφάσιστοι μέχρι λίγο πριν μπούμε στην κινηματογραφική αίθουσα (btw σε μικρό σινεμά που καλό είναι να στηρίζουμε). Βγαίνοντας από την αίθουσα όμως, πέρα από την ικανοποίηση μου είχε δημιουργηθεί και μια απορία… με ποια κριτήρια άραγε μια ταινία μπορεί να χαρακτηριστεί αριστούργημα ή έστω κορυφαία. 

Η ταινία “Loving Vincent” αποτελεί μια πραγματική καινοτομία για τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Χρονικά βρισκόμαστε έναν χρόνο μετά την αυτοκτονία του μεγάλου ζωγράφου Vincent Van Gogh σε ένα μικρό χωριό της Γαλλίας. Ένας καλός φίλος του ζωγράφου, ο ταχυδρόμος του συγκεκριμένα, έχει στην κατοχή του ένα γράμμα που έγραψε λίγο πριν πεθάνει ο Van Gogh και επιθυμεί να το παραδώσει στον αδερφό του ζωγράφου. Έτσι, στέλνει τον γιο του, Armand, ο οποίος μάλιστα δεν ήταν και μεγάλος φαν του Van Gogh σε ένα ταξίδι που καταλήγει σε μια εσωτερική ματιά στην ταραγμένη ψυχοσύνθεση του ζωγράφου και σε μια ανασκόπηση τόσο κάποιων σημαντικών γεγονότων που σημάδεψαν τη ζωή του όσο και στις τελευταίες ημέρες πριν την αυτοκτονία του. 

6 Δεκ 2017

"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου



Έρχονταν στιγμές που το σκοτάδι της νύχτας τον έκανε να ανατριχιάζει. Έβαζε μουσική για να σπάζει την περίεργη αίσθηση που είχε πως “κάτι”  υπήρχε γύρω του: στο μυαλό του, στο σώμα του, στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού του.
Μια παράξενη αόρατη παρουσία… που γινόταν ιδιαίτερα έντονη όποτε προσπάθησε να δημιουργήσει κάποια σχέση.
Γυναίκες που ζέσταιναν τις μοναχικές του νύχτες έφευγαν από κοντά του με το πρώτο φως και δεν ήθελαν να τον αντικρύσουν ποτέ ξανά.
(…………..)

5 Δεκ 2017

"Σκέψεων Μυστικά" από τη Σοφία Κραββαρίτη


Υπάρχεις παντού. Μέσα στην άδεια μου ψυχή που περιμένει ένα ψέμα για να γεμίσει.
Υπάρχεις παντού. Στις κρύες γωνιές του νου μου που ψάχνει μια σου λέξη, χνώτα ζεστά στα θολά τζάμια της ερημιάς.
Υπάρχεις παντού. Μέσα σ' ένα άδειο κορμί που προσμένει ένα σου άγγιγμα, βάλσαμο στις αμέτρητες πληγές.

3 Δεκ 2017

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ



Μέρος 4ο: Το Δικαστήριο των Ψυχών




« Το Δικαστήριο των Ψυχών ;;» επαναλαμβάνω κοιτάζοντας τον Θάνατο. « Ναι.» χαμογελά εκείνη και την ακολουθώ καθώς βγαίνουμε από την αίθουσα με τα κεριά. Παρατηρώ για μια τελευταία φορά το κερί μου και σκέφτομαι τι μπορώ να κάνω σε περίπτωση που δεν καταφέρω να κερδίσω αυτήν την πρόκληση.
« Ω , μην ανησυχείς τόσο πολύ Αλίνα !!» μου χαμογελά ο Θάνατος. « Οι κανόνες είναι πάρα πολύ απλοί. Θα οδηγηθείς σε μια τεράστια αίθουσα, εκεί θα υπάρχουν σαν δικαστές κάποια αντίγραφα μου, κλώνοι του εαυτού μου, που δημιούργησα για να είμαι λίγο πιο προσιτή σε άλλους κόσμους. Μόλις σου δώσουν τον λόγο εσύ θα προσπαθήσεις να μας πείσεις όλους γιατί αξίζει να σου δώσουμε εσένα λίγο ακόμα χρόνο στην ζωή σε αντίθεση με άλλα άτομα. Τι είναι αυτό που αξίζει τόσο πολύ στην ζωή σου ώστε να μην μπορείς να αναπαυτείς από τώρα ;;» εξηγεί εκείνη και την βλέπω να παίζει με τα μαλλιά της. Προχωράμε μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο πανύψηλες κολώνες από ανθρώπινη σάρκα. Το έδαφος είναι θρυμματισμένα κόκκαλα και οι τοίχοι είναι φτιαγμένοι από κρανία, ανθρώπων, ζώων και πουλιών. Την προσοχή μου τραβάει το κρανίο ενός ταύρου πάνω από ότι μοιάζει με το κρανίο ενός κορακιού.  « Λίγο ακόμα και φτάνουμε. Συγγνώμη αν σε τρομάζει η διακόσμηση αλλά την βρίσκω υπέροχη. Και επιπλέον εσείς οι άνθρωποι φαντάζεστε έτσι τον κόσμο του Θανάτου, δεν φταίω εγώ συνεχίζει εκείνη.

2 Δεκ 2017

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Αφήστε με να ζήσω χαμένος στο Παρελθόν. ¨Όχι, δεν καταλάβατε. Όχι στο παρελθόν της ζωής μου. Τίποτα δεν υπήρχε εκεί που να αξίζει να επιστρέψω. Μιλάω για το άλλο το Παρελθόν. Το όμορφο. Τότε που υπήρχε μαγεία! Τότε που υπήρχε Αγάπη! Αγάπη… Πόσες φορές δεν έχετε βιάσει κάθε έννοιά της; Πόσες φορές δεν κάνατε εγκλήματα στο όνομα της Αγάπης; Λένε πως κανένας σημερινός άντρας δεν αξίζει να λέγεται Άντρας! Ίσως είναι αλήθεια. Αφήστε με λοιπόν να μην είμαι σημερινός άντρας. Αφήστε με να ανήκω στο Παρελθόν. Λέτε πως σήμερα δεν υπάρχει ο Έρωτας. Αυτός που ποδοπατήσατε στο όνομα της προσωρινής ηδονής και της ευκολίας! Ναι της ίδιας ευκολίας που λέτε πως θέλετε να αποφύγετε. Της ίδιας ευκολίας που ονομάσατε ρουτίνα της καθημερινότητας. Τον Έρωτα τον σκοτώσατε κι όμως, τολμάτε να λέτε πως δεν υπάρχει! Κάποιοι μάλιστα πιστεύουν πως δεν υπήρχε ποτέ. Πόσο τους λυπάμαι… Αφήστε με λοιπόν να ζήσω στο Παρελθόν…

Ο Βάρβαρος σκέφτεται

(Σήμερα ξεκινάει στο blog μας κάτι πολύ ιδιαίτερο...μία νέα στήλη με σχολιασμό της επικαιρότητας από τον Μήτσο τον Βάρβαρο. Με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Βέβαια επειδή είναι βάρβαρος και δεν μπαίνει σε καλούπια και προγράμματα, θα τον έχουμε κοντά μας όποτε έχει κάτι να μας πει. Διαβάστε και προβληματιστείτε με το πρώτο του κείμενο....)
 

Ανάμεσα στο χρονικό διάστημα όπου οι ωκεανοί παρανομίας κατάπιαν την Ελλάδα και των ανερχόμενων γιών του επίτιμου, υπήρχε μια εποχή που κανείς δε μπορούσε να φανταστεί. Κρίση απλώθηκε στα λαμπερά βασίλεια της Ευρώπης σαν πληγή των Φαραώ.

Τότε ήρθε ο Ράγκαρντσον  (γνωστός και σαν Μήτσος) από τον βορρά – μαύρα μαλλιά, βλοσυρό βλέμμα, με μπύρα στο χέρι και το σπαθί στην πλάτη, έτοιμος να χλευάσει τους πάντες και μελαγχολήσει για την μοίρα του. Μοναδικός του στόχος να πατήσει τα έδρανα της Βουλής κάτω από τα σανδάλια του.

Περπάτησα στους δρόμους της Πόλης μας και είδα. Και αυτά που είδα με έβαλαν σε σκέψεις. Και αυτές οι σκέψεις καταγράφονται εδώ…

1 Δεκ 2017

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Ξεκίνησε για το νεκροταφείο ένα ηλιόλουστο μεσημέρι.
"Συγχώρεσέ με που έπαψα να έρχομαι όταν βρέχει", άρχισε να μιλά όταν έφτασε μπροστά στο μνήμα.
"Βλέπεις δεν αντέχω άλλο να έρχομαι με την βροχή. Αυτή φταίει που σ' έχασα και δεν μπορώ άλλο τις ματωμένες μνήμες που αδυνατεί να μου ξεπλύνει. Ήταν τόσο άδικο! Γιατί πήρες το αυτοκίνητο με αυτή την καταιγίδα; Γιατί έπρεπε να φύγεις και ν' αφήσεις στη μέση όλα τα όνειρά μας; Δες με! Έμεινα μόνη μου, έρμαιο, ένα άψυχο κορμί που περιφέρεται ανάμεσα στα μνήματα χωρίς πια να ψάχνει τίποτα. Καμία ελπίδα, καμία παρηγοριά. Ούτε καν τη λησμονιά. Γιατί δε θέλω να ξεχάσω. Έχω ανάγκη να σ' αισθάνομαι κοντά μου. Σαν σκέψη, σαν ανάμνηση, σαν μαύρο αίμα που κυλά παγωμένο στις φλέβες μου. Ως την στιγμή που θα έρθω να σε βρω, επειδή είμαι δειλή και δεν έχω το κουράγιο να δώσω ένα τέλος νωρίτερα. Γιατί έφυγες; Γιατί; Γιατί έπρεπε ν' ακολουθήσεις την καταραμένη βροχή; Τη μισώ από εκείνη τη μέρα. Μισώ την κάθε της σταγόνα, σιχαίνομαι την κάθε ψιχάλα που ποτίζει τη γη και στεγνώνει τη διψασμένη μου καρδιά. Απεχθάνομαι τον ήχο της γιατί έγινε πια κάλεσμα θανάτου. Πως θα συνηθίσω στην ιδέα πως δεν θα έρθεις ποτέ ξανά; Πως θα μπορέσει άραγε να καταλαγιάσει τον πόνος μου ο χειμώνας που έρχεται έχοντας στο πλευρό του τη μισητή ερωμένη του; Γιατί δεν με άκουσες εκείνο το βράδυ; Γιατί πανάθεμά σε;"

30 Νοε 2017

"Αποτυπώματα Ψυχής" από τη Μαίρη Τσίλη

Θα μπορούσε να ήταν και αγάπη

Δεν θέλω να μιλάμε τώρα πια εμείς. Ούτε μια λέξη. Κάποιες φορές οι λέξεις κάνουν θόρυβο και ενοχλούν όπως η βροχή που ενώ σου αρέσει γουστάρεις εκείνη την στιγμή να ακούσεις μουσική. Ούτε και η σιωπή σου με αφορά. Ότι ήταν να μάθω για σένα το έμαθα. Μια γεύση μόνο απέμεινε και μια φιγούρα ξέμεινε έτσι σαν την τελευταία γουλιά από κρασί που μένει στο ποτήρι και κανείς δεν θέλει να την πιει. Ξέφυγες κι απέφυγες. Μεγάλη η ένταση και μικρή η διάρκεια. 

29 Νοε 2017

"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου

Νυχτερινό

Τις νύχτες, όταν τα κύματα χτυπούν πάνω στα βράχια κι ο αέρας διαπερνά τα ξύλινα πατζούρια, ματώνω μέσα μου κι ας λέω ότι τα έχω βρει με τη μοναξιά μου. Το φως της πανσέληνου σχηματίζει σκιές στον τοίχο κι εγώ τις καλωσορίζω -μέσα στην απέραντη σιωπή που με τυλίγει- σαν πρόσωπα αγαπημένα που είχα να τα δω καιρό. Απλώνω τα χέρια μου και χαϊδεύω την κόκκινη κουβέρτα που αμέτρητες φορές είχε τυλίξει τα γυμνά κορμιά μας. Έχασες το δρόμο ολότελα, καλέ μου. 

28 Νοε 2017

Lacuna Coil, Cellar Darling, Sinheresy @ Piraeus Academy, 19/11/2017



 Αν αναρωτιέστε τί κάνει μια συναυλία, εξαιρετική τότε έπρεπε να βρεθείτε στο Piraeus Academy, την Κυριακή 19 Νοεμβρίου. Δυνατό headlining από Lacuna Coil (από όλες τις απόψεις...ενέργεια, μουσική, όρεξη), support bands που έχουν κάτι να μας πουν και δεν είναι εκεί απλά για να γεμίσουν τις ώρες αναμονής και ένα τρελαμένο κοινό που σταδιακά ζεσταινόταν για να φτάσει στην κορύφωση την κατάλληλη στιγμή.

Οι πόρτες άνοιξαν νωρίς οπότε γύρω στις 8 που καταφτάσαμε στο χώρο της συναυλίας ήδη υπήρχε κόσμος παραταγμένος είτε στα κάγκελα μπροστά, είτε στον πάγκο με το merchandise των συγκροτημάτων είτε γύρω από τα μπαρ. Η πρώτη ευχάριστη έκπληξη προέκυψε όταν αγοράζοντας ένα t-shirt του συγκροτήματος, απέκτησα ένα free pass για μια σύντομη γνωριμία με το συγκρότημα μετά το τέλος της συναυλίας. 50 όλοι κι όλοι οι τυχεροί οπότε η βραδιά ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο.

27 Νοε 2017

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε


Παρουσίαση του βιβλίου "Ήχοι στη σιωπή" της Σμαραγδής Μητροπούλου

Πρόσκληση 



"Καιρός να δώσεις πνοή σ’ εκείνες τις λέξεις, που επίμονα χορεύουν μέσα σου(...)Σαν τραγουδούν οι ήχοι στη σιωπή..."
Ένα βιβλίο που "στήθηκε" στο αρχοντονήσι της Άνδρου. Στα στενά της Χώρας, στα παλιά αρχοντικά, στο παλιό λιμάνι... μ' ένα μολύβι κι ένα μπλοκ στο χέρι και με μια φωτογραφική μηχανή, αποτύπωνα κι έγραφα, έγραφα κι αποτύπωνα... "για να πάρουν οι λέξεις πνοή και για να τραγουδήσουν οι ήχοι στη σιωπή".
Στις 2 Δεκεμβρίου οι άνεμοι του Αιγαίου μας οδηγούν στην Αθήνα... ώρα 7 το απόγευμα, μ' ένα πλατύ χαμόγελο και μία μεγάλη αγκαλιά, θα σας περιμένω, στην οδό Χέυδεν 3, στο χώρο εκδηλώσεων των εκδόσεων Όστρια, να γίνουμε μαζί συνταξιδιώτες και συνοδοιπόροι! Με την παρουσία της Μαίρης Τσίλη, του Νικήτα Σούλου και του BOOKIΑ , που θα καλύψει και θα μεταδώσει την εκδήλωση, η βραδιά θα είναι απλά μαγική!

26 Νοε 2017

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Στην Πύλη του Θανάτου


Καθώς πέφτω από τον γκρεμό προς το ποτάμι που κυλάει ορμητικό και παγωμένο πολλά μέτρα πιο κάτω από εμένα βλέπω το χιόνι να βάφεται κόκκινο από το αίμα μου. Ο πούστης ο Οζυμάντιας με κάρφωσε πολύ δυνατά με το στιλέτο και το αίμα μου χύνεται ζεστό. Μπορώ και βλέπω τις σταγόνες να βάφουν κόκκινο το χέρι μου, όπως ακριβώς και την μπλούζα μου μαζί με ορισμένα πετρώματα και ξηρά χορτάρια τα οποία προεξέχουν από τα βράχια του γκρεμού.
Πού στο διάολο βρίσκομαι ;; Βασικά ποιος νοιάζεται για αυτό ;;; Όσο πιο κοντά έρχομαι στο να συγκρουστώ με το νερό τόσο πιο πολύ φοβάμαι ότι η πτώση αυτήν θα είναι ικανή για να με σκοτώσει. Άμα δεν έχω πεθάνει εννοείται από την έλλειψη του αίματος μου πρώτα. Σφίγγω τα δόντια καθώς προσπαθώ να βρω από κάπου να κρατηθώ στα πετρώματα, κάποιο κλαδί, κάποια ρίζα, κάτι !! Τζίφος. Το μόνο το οποίο καταφέρνω είναι να κοπώ λίγο στο δέρμα δημιουργώντας μου μερικές μικρές πληγές στα χέρια . Πονάω και φοβάμαι. Δεν γίνεται, δεν θέλω να πεθάνω έτσι !!!! Όχι ακόμα ! Οι σκέψεις μου τρέχουν σε όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα, τον πατέρα μου, την κολλητή μου, το αγόρι μου, τους φίλους μου. Στην οικογένεια μου, αλλά η πιο βασική σκέψη που αυτήν την στιγμή κυριαρχεί στο μυαλό μου είναι η εξής : Η σύγκρουση του δέρματος μου με το νερό άμα δεν με σκοτώσει πόσο πολύ παίζει να τσούζει ;;;

Συνέντευξη με τη Σμαραγδή Μητροπούλου

(H Σμαραγδή Μητροπούλου είναι μία νέα συνεργάτιδα του blog μας και φυσικά η Σοφία Κραββαρίτη δεν έχασε την ευκαιρία για μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη εν όψει και της κυκλοφορίας του νέου της βιβλίου "Ήχοι στη σιωπή". Απολαύστε την...)
 

Καλησπέρα, Σμαραγδή.  Είναι μεγάλη μας χαρά και τιμή να σ' έχουμε κοντά μας εν όψει της κυκλοφορίας του νέου σου βιβλίου "Ήχοι στη σιωπή", για το οποίο έχουμε να πούμε αρκετά πράγματα.

Απάντηση: Καλησπέρα, η χαρά και η τιμή είναι δική μου.

Ξεκινώντας απ’ τον τίτλο, θα επιθυμούσα να μάθω τι σ' έκανε να  επιλέξεις τον συγκεκριμένο κι επίσης τι πρόκειται να συναντήσουμε μέσα στο βιβλίο. Αυτό που αποπνέει, είναι ερωτισμός, θλίψη, μυστήριο ίσως... Έχεις τυλίξει τις ιστορίες σου με κάτι από αυτά τα στοιχεία, έτσι για να κάνουμε κι ένα μικρό “σπόιλερ”;

Απάντηση: Πάντα μου αρέσει να διαλέγω τίτλους  που βάζουν τον αναγνώστη σε μία διαδικασία να “ψαχτεί” λίγο… να αναρωτηθεί και-γιατί όχι;-να προσπαθήσει  να μαντέψει.   Οι ιστορίες στο βιβλίο «Ήχοι στη σιωπή» έχουν η καθεμιά το δικό της ύφος, με αρκετή δόση νοσταλγίας, αγάπης για τη ζωή… μ’ ένα πέπλο θλίψης να τυλίγει κάποιες απ’ αυτές… με ερωτισμό (άλλοτε υπαρκτό κι άλλοτε λανθάνοντα)… και με “κάτι” αδιόρατο και μυστήριο να πλανιέται στον αέρα.  Με άλλα λόγια αφορούν “σκέψεις που δεν εξωτερικεύτηκαν… όνειρα που σ’ ένα κουτί ξύλινο έμειναν κλειδωμένα και ξεχάστηκαν… λόγια που χαράχτηκαν στο χαρτί... Αναμνήσεις… Σε κάθε γωνιά της γης… ατενίζοντας τη θάλασσα ή τα φώτα της πόλης.  Γιατί… σαν τραγουδούν οι ήχοι στη σιωπή, έχουν τόσα μα τόσα να πουν… να θυμίσουν”.

 Ένα χαρακτηριστικό της γραφής σου, είναι το "πάντρεμα" του ρεαλιστικού ερωτικού με το στοιχείο του μεταφυσικού. Ένας συνδυασμός όμορφος μεν, επικίνδυνος δε να ξεφύγεις, οδηγώντας τον αναγνώστη σε ένα από τα δύο άκρα. Κι όμως καταφέρνεις με μαεστρία να κρατάς τις ισορροπίες, κάνοντάς το να φαίνεται αληθινό. Τι είναι αυτό που σε οδηγεί να τοποθετείς στις περισσότερες ιστορίες σου το μεταφυσικό και μάλιστα με τόση αληθοφάνεια;

Απάντηση:  Μου αρέσει να δημιουργείται η αίσθηση  ότι υπάρχει “κάτι” ή “κάποιος” πέρα  και πάνω από εμάς… που μπορεί να μας καθοδηγεί… να μας δίνει δύναμη… να μας θυμίζει πράγματα… να μας προκαλεί έντονα συναισθήματα.

25 Νοε 2017

24 Νοε 2017

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Το πορτάκι στο ξεχαρβαλωμένο ρολόι του παλιού σπιτιού, άνοιξε με έναν ανατριχιαστικό ήχο και ο θλιβερός κούκος έκανε την εμφάνισή του. Ένα ασθενές, σχεδόν ξεψυχισμένο "κούκου" ήταν η απελπισμένη του προσπάθεια να σημάνει μεσάνυχτα και αμέσως μετά να κρεμαστεί άψυχα από το σκουριασμένο του ελατήριο. Ήταν ένα ακόμα βράδυ μέσα στο σπίτι του τρόμου, που και τα αντικείμενα πέθαιναν βασανιστικά και ας μην είχαν ζωή. Απλά πέθαιναν. Γιατί το σπίτι αυτό ήξερε να σκοτώνει.
Κάπου πιο μακριά από το ρολόι σ' ένα άλλο δωμάτιο, υπήρχε μια καταπακτή που οδηγούσε στο υπόγειο. Ή μήπως στον κάτω κόσμο; Κάθε βράδυ όμως, αυτή την ίδια ώρα που ο κούκος ξεψυχούσε, οδηγούσε στο πάνω μέρος του σπιτιού. Ίσως και στον πάνω κόσμο.
Ένα αδύναμο φως που έστελνε κοροϊδευτικά το φεγγάρι κρυμμένο πίσω από ένα σύννεφο, προσπαθούσε να ξεγελάσει την σκοτεινιά που κυριαρχούσε στο δωμάτιο.

23 Νοε 2017

"Αποτυπώματα Ψυχής" από τη Μαίρη Τσίλη

Για όσο κρατάει ένας χορός

Με έψαχνες όταν με την πένα σου έγραφες προσπαθώντας να ρίξεις φως στα σκοτάδια σου. Που να ήξερες πως όσο εσύ με έψαχνες εγώ κρυβόμουν από σένα και από όποιον δεν ήταν σαν εμένα. Γιατί εγώ μωρό μου δεν ξέρω πως να γράφω. Μόνο να χορεύω ξέρω. Ζητάω την καρδιά μου σε χορό κι έρχεται πάντα! Όπως κι αν είναι, όπως κι αν νιώθει. Τσακισμένη ή τρελαμένη. Ήσυχη ή έτσι αμήχανα ευτυχισμένη για όσο κρατήσει. Και τότε ότι θέλω την κάνω εγώ. Την μαθαίνω τα βήματα, την αγκαλιάζω ή σε μια φιγούρα επάνω την πετάω στον αέρα. Και της ψιθυρίζω πως ακόμα κι αν πέσουμε, ακόμα κι αν μας βλέπει ο κόσμος δεν πειράζει. Φτάνει καρδιά μου, που εμείς θα είμαστε μαζί! Εσύ έπαψες να με ψάχνεις κι άρχισες να με ανακαλύπτεις σιγά σιγά.

22 Νοε 2017

"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου

Ώρα Σιωπής



Εδώ και ώρα το φως έχει δώσει τη θέση του στο σκοτάδι. Το φως του φεγγαριού ασθενικό, ίσα που διαπερνάει τα πυκνά σύννεφα. Κι εγώ, μόνη, κοιτάζω το λευκό μάρμαρο που κρύβει στην αγκαλιά του εσένα που υπήρξες έρωτας και τύραννός μου μαζί.
Με αργές κινήσεις ξετυλίγω απ’ το λαιμό μου το μαύρο εκείνο φουλάρι με τα κόκκινα τριαντάφυλλα και με αργές κινήσεις αρχίζω να το κόβω σε λωρίδες.
Ένα για σένα… ένα για μένα… ένα για μας!
Καημενούλα μου τι κακό  σε βρήκε!  ψεύτικα τα λόγια της παρηγοριάς και δεν τα θέλω.

21 Νοε 2017

Χριστουγεννιάτικος Διαγωνισμός Γραφής

Έρχονται Χριστούγεννα και τα Koalakia, το γιορτάζουν με νέο διαγωνισμό! Στείλτε μας μια χριστουγεννιάτικη ιστορία, διεκδικήστε την πρώτη θέση και ξεκινήστε εσείς τη νέα χρονιά στο μπλογκ μας!

 Όροι συμμετοχής: 
- Να είστε άνω των 18 
- Η ιστορία να έχει θέμα τα Χριστούγεννα 
- Να κυμαίνεται ανάμεσα στις 200 - 500 λέξεις 
- Στον διαγωνισμό δεν μπορούν να πάρουν μέρος συνεργάτες του μπλογκ 

 Τελευταία μέρα συμμετοχών ορίζεται η 20η Δεκεμβρίου. Τις συμμετοχές σας τις στέλνετε στο Mail του blog, koalakia2012@gmail.com ή με μήνυμα στη σελίδα μας στο Facebook. Τρεις αγαπημένες συγγραφείς θ' αποτελέσουν την κριτική επιτροπή του διαγωνισμού και αυτή τη φορά. Σας τις παρουσιάζουμε αλφαβητικά με μεγάλη χαρά: 

"Σκέψεων Μυστικά" από τη Σοφία Κραββαρίτη


Εγώ λοιπόν, απλά ζούσα την στιγμή... 
Μόνο αυτό. 
Τα μαύρα σου φεγγάρια δεν τα ζήτησα. 
Τον βυθό που με παρέσυρες, δεν θέλησα να εξερευνήσω. 
Απλά ζούσα την στιγμή.
 Μόνο αυτό. 

20 Νοε 2017

"Ζώντας με το τηλεκοντρόλ στο χέρι" από τη Μαρία Καφφέ

Αγαπημένη Μαρία Καφφέ για σήμερα με ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο που προοριζόταν για τον Διαγωνισμό Γραφής αλλά λόγω της συμμετοχής και βράβευσής του σε άλλον διαγωνισμό αποσύρθηκε. Παρόλα αυτά, δεν θα μπορούσαμε να το αφήσουμε να περάσει ανεκμετάλλευτο οπότε σας το παρουσιάζουμε σήμερα, μαζί με ένα μίνι βιογραφικό της συγγραφέως.


    Πόσες ώρες μπορείτε να βλέπετε τηλεόραση συνεχόμενα; Μία, δύο, πέντε; Το προσωπικό μου ρεκόρ είναι 17 ολόκληρες ώρες! Μέχρι πριν από μερικούς μήνες η τηλεόραση ήταν για μένα όλη μου η ζωή! Ίσως γιατί η υπόλοιπη ζωή μου είχε καταρρεύσει....

     Στο γυμναστήριο που πηγαίνω,στην αίθουσα με τα βάρη,υπάρχουν οκτώ οθόνες τηλεόρασης,για να μπορείς να χαζεύεις όση ώρα γυμνάζεσαι.Όταν αφαιρούμαι πάνω στο ποδήλατο και το βλέμμα μου κολλάει ασυναίσθητα σε κάποια από τις οθόνες,τινάζομαι!Τραβάω απότομα τη ματιά μου,τρομοκρατημένη.Δε θέλω να ξανακολλήσω...Νιώθω σα να βγήκα μόλις από πρόγραμμα αποτοξίνωσης...Τρέμω στην ιδέα ότι μπορεί να ξανακυλήσω.Θυμάμαι τους οχτώ μήνες της ζωής μου που πέρασα “βγάζοντας ρίζες” πάνω στον καναπέ του σπιτιού μας και αναρωτιέμαι,πώς μπόρεσα να το κάνω αυτό στον εαυτό μου.Πως μπόρεσα να παραμελήσω όλους τους φίλους μου;Να εγκαταλείψω την προσπάθεια μου στο σχολείο;Να παρατήσω το σώμα και το μυαλό μου;Ν α επιτρέψω σε ηλίθιες σειρές να κανονίζουν τη ζωή μου και να ελέγχουν το 24ωρό μου; Εξαρτημένη,αυτό ήμουν και έπρεπε να χάσω τα πάντα,για να το καταλάβω και να αντιδράσω.

ΜΟΝΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε


19 Νοε 2017

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ (Μέρος 2ο)



Εφόσον το επισημαίνω αυτό για πολλοστή φορά στον πατέρα μου αποφασίζω να πάω και να κάνω ένα μπάνιο. Νιώθω βρώμικη και η μυρωδιά του ιδρώτα στο κορμί και τα μαλλιά μου μόνο βοηθάει περισσότερο στο να καταλάβω ότι έχω δίκιο. Πηγαίνω στο μπάνιο μας εφόσον παίρνω πρώτα δύο πετσέτες και μια αλλαξιά ρούχα. Γδύνομαι, το ζεστό νερό πέφτει πάνω μου, το μυαλό μου τρέχει, κλείνω τα μάτια μου και αφήνω την φαντασία μου να τρέξει όσο πιο μακριά μπορεί...

Συνήθως όταν αφήνω την φαντασία μου να τρέχει έτσι βλέπω εικόνες απο ταινίες ή σειρές ή βλέπω τον εαυτό μου σε δάση ή στην θάλασσα , μου αρέσει να βλέπω επίσης ότι είμαι μαζί με το αγόρι που αγαπώ και μετά από το γλωσσόφιλο ανάμεσα μας φτάνουμε στο να γδυνόμαστε, να ξαπλώνουμε στο βρεγμένο χορτάρι και ... Ναι, καταλαβαίνετε.  Αυτό δεν κολλάει κάπου με την ιστορία αλλά μια εισαγωγή πιστεύω είναι καλή προτού βουτήξουμε στα βαθιά. Εφόσον βάλω σαμπουάν, κρεμοσαμπουάν και όλα αυτά τα συναφή που χρησιμοποιούμε για το μπάνιο και καθαριστώ μια και καλή ντύνομαι και βγαίνω στο μπαλκόνι. Μένουμε στην ύπαιθρο και ο πατέρας μου παίρνει συχνά το αμάξι του για να πάει στο βιβλιοπωλείο. Εφόσον κρεμάω τις πετσέτες μου για να στεγνώσουν αποφασίζω να πάω στο δωμάτιο μου για να στεγνώσω το μαλλί μου.

18 Νοε 2017

Euroleague 2017-2018, The road so far…(and poll)



Και πόσο είναι αυτό το far; 8 αγωνιστικές εκ των οποίων οι 4 συγκεντρωμένες σε 2 διαβολοβδομάδες, όπως συνηθίζουμε από πέρυσι να τις ονομάζουμε με 2 παιχνίδια συνήθως υψηλής έντασης μέσα σε δύο 24ωρα....

James Feldein στα κόκκινα
Είναι σαφώς νωρίς για ακριβή συμπεράσματα (αν μπορούν να βγουν βέβαια τέτοια...ο Ολυμπιακός έχει αποδείξει πως δεν μπορούν) αλλά μια πρώτη εικόνα υπάρχει για τις ομάδες. Ως γενικό σχόλιο μπορούμε να πούμε ότι κάτι η κούραση από το δύσκολο καλοκαίρι, κάτι οι σοβαροί τραυματισμοί παικτών τους που αντιμετωπίζουν κάποιες ομάδες, κάτι που είναι ακόμα αρχή και είμαστε σε φάση σεταρίσματος, η φετινή Euroleague φαίνεται ακόμα πιο αμφίρροπη. 6-2 ο πρώτος, 2-6 ο τελευταίος, μόνο μία έδρα απόρθυτη μέχρι τώρα, του Παναθηναϊκού, ήττες σοκ, μεγαλειώδεις νίκες συνθέτουν ένα ρευστό σκηνικό. Παρόλα αυτά υπάρχουν κάποιες ομάδες που ξεχωρίζουν και στις 2 πλευρές του βαθμολογικού πίνακα. Πιθανότατα η χειρότερη ομάδα της φετινής διοργάνωσης να είναι ο Ερυθρός Αστέρας που στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην έδρα του και στον αξιόλογο Rochestie (αλλά και στο αστείρευτο αλλά αδούλευτο ακόμα ταλέντο των σέρβων του). Από κοντά πιθανώς να καταλήξουν στις τελευταίες θέσεις ομάδες όπως η Unicaja Malaga με εξαιρετικό προπονητή και καλές μονάδες που θα κάνουν ζημιές και η κλασική πλέον AX Armani με πλούσιο αλλά αδούλευτο ακόμα ρόστερ (Goudelock, Micov, Kalnietis).

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

"Πώς είσαι;"

Προσπαθείς να αναπνεύσεις και ένας κόμπος κάνει την ανάσα σου μαρτύριο. Σκοτάδι… Απουσία ζωής… Απελπισία… Κούραση… Έρεβος… Θλίψη… Καμιά ελπίδα… Κουράστηκες να κολυμπάς ώρες σε άγνωστα νερά. Άραγε για πού; Προσπαθείς να ξεφύγεις. Άραγε από ποιον; Λες και αν ποτέ φτάσεις όλα θα γίνουν καλύτερα! Όμως, το δικό σου άστρο έχει γίνει ευχές ανούσιες και κενές.

17 Νοε 2017

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Το δέντρο του θανάτου

"Είμαι το καταραμένο δέντρο! Η πύλη του θανάτου! Κανείς δεν πέρασε από μένα ζωντανός. Όλοι έφτασαν ως εδώ. Κανένας δεν πήγε πιο πέρα. Κανείς δεν θα πάει πιο πέρα. Οι ρίζες μου είναι τα οστά όσων κατάπια. Πολλά βράδια ακούω τις κραυγές τους, όμως δεν βρίσκομαι εδώ για να δείξω έλεος. Μόνο για να σκοτώσω. Σε αυτό το σπίτι δε θα πλησιάσει ποτέ κανείς. Το σκοτάδι δε θα φύγει ποτέ. Δε θα το επιτρέψω. Είμαι το δέντρο της κολάσεως! Είμαι ο μεγάλος τιμωρός! Είμαι ο δήμιος των ενόχων και όχι μόνο. Είμαι ο δικαστής και ο εκτελεστής. Είμαι ο μεγάλος Μάγος! Είμαι ο θάνατος! Είμαι ο αιώνιος φύλακας! Είμαι αυτός που όρισε το μέρος απάτητο. Είμαι η εκδίκηση! Συναίνεσαν όλοι στο έγκλημα και πλήρωσαν όλοι. Δεν έπρεπε να γίνει αυτό. Από εδώ άκουγα τις κραυγές της. Ήταν τόσο μικρή! Κανείς δε μίλησε. Όλοι το απέκρυψαν. Κι όμως όλοι ήξεραν. Ήταν τόσο λεπτό το κορμάκι της και τόσο αθώα τα ματάκια της! Έτρεχε σε μένα κάθε φορά. Το τραγούδι της πρασίνιζε τα φύλλα μου που μάτωναν κάθε νύχτα από τις φωνές της. Η κούνια της από το κλαδί μου κρεμόταν και την ταξίδευε ψηλά στους μαγικούς της κήπους και στους όμορφους κόσμους της. Ταξίδευα κι εγώ μαζί της. Ταξίδευα με τη φωνούλα της, αγκάλιαζα την σκέψη της, προστάτευα την καρδιά της να μην πέσουν κάτω τα σπασμένα της κομμάτια. Ήμουν ο δικός της κόσμος, το οξυγόνο της στην εντατική του σπιτιού της. Ένα βράδυ δεν ήθελε να φύγει. Έτρεμε κρυμμένη στο φύλλωμά μου. 

16 Νοε 2017

Η μοναδική συναυλία των Kamelot και Sunburst στο Gagarin 205 (10/11/2017)



Λίγες ημέρες μετά τη συναυλία των αγαπημένων Kamelot με support τους εξαιρετικούς για τα ελληνικά (και όχι μόνο) δεδομένα Sunburst από την μεταλομάνα Λάρισα αποφάσισα να γράψω τις εντυπώσεις μου. Και θα ξεκινήσω λίγο ανάποδα...από το συμπέρασμα που βγήκε και είναι ότι οι Kamelot μάλλον πρέπει να μετάνοιωσαν που είχαν να έρθουν σχεδόν μία δεκαετία στην Ελλάδα γιατί η υποδοχή που τους επιφύλαξαν οι φαν τους στο κατάμεστο Gagarin ήταν αποθεωτική. 
Sunburst

Από νωρίς ο κόσμος είχε γεμίσει σχεδόν το Gagarin. Έτσι όταν βγήκαν στη σκηνή οι Sunburst λίγο πριν τις 9, μπροστά τους αντίκρυσαν ένα πολυπληθές, ανυπόμονο αλλά και φτιαγμένο ήδη κοινό για το show που θα ακολουθούσε. Και οι Sunburst το απογείωσαν. Εξαιρετικοί μουσικοί (ξεχώριζε σαφώς ο κιθαρίστας Gus Drax) και τρομερά φωνητικά από τον Βασίλη Γεωργίου...εκτέλεσαν εντελώς επαγγελματικά και με τρομερή ενέργεια το setlist τους που αποτελούταν κυρίως από τραγούδια του περσινού τους δίσκου με τίτλο «Fragments of Creation» που δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από αντίστοιχους ξένων συγκροτημάτων. Απόδειξη όλων αυτών ήταν ότι η συμμετοχή του κοινού μόνο τυπική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.  Φωνές, χειροκροτήματα, τραγούδι (από τους ήδη αρκετούς φανς του συγκροτήματος) και μια ευχάριστη έκπληξη για τους υπόλοιπους (όπως και του λόγου μου που τους γνώριζα για πρώτη φορά). 

"Αποτυπώματα Ψυχής" από την Μαίρη Τσίλη

Έρωτας Αυτόχειρας

Λένε πως στον έρωτα και στον πόλεμο τα πάντα επιτρέπονται. Ίσως. Όμως ο έρωτας έχει περισσότερους πληγωμένους και μυριάδες θύματα. Έλα κάτσε μαζί μου και θα σε κεράσω κι ένα ποτό βαρύ διπλό. Δεν αντέχω να τα πιω και να τα πω μόνη μου πάλι απόψε. Έλα κάτσε μαζί μου κι ας μην θες να πιεις. Μην φοβάσαι είμαστε ασφαλείς εδώ. Του έρωτα οι σφαίρες δεν θα μας βρουν. Εσύ απλά δώσε μου την φωτιά σου. Έτσι για να ανάψω το τσιγάρο μου και για να κάψω ότι μέσα μου ακόμα με καίει. Άκου λοιπόν μια κι έξω : Ποτέ κανένα σώμα δεν πόνεσε για το δικό σου σώμα όσο το δικό μου. Και ναι ποτέ κανένα σώμα δεν με έφτασε στον παράδεισο όσο το δικό σου.

who is online

Ad24